Montaż karniszy i szyn zasłonowych

Sam gips nie przeniesie ciężaru zasłon, a kołki motylkowe, często polecane w takich sytuacjach, z czasem się luzują i przy tkaninach do podłogi kończy się to wyrwaniem razem z fragmentem płyty. Właściwym rozwiązaniem jest trafienie we stalowe profile stelaża, które przenoszą obciążenie na konstrukcję, dlatego przed wierceniem szukamy ich pukaniem oraz wiertłem w miejscu niewidocznym. Jeśli profile są rozstawione za rzadko względem potrzebnych punktów mocowania, przenosimy karnisz na ścianę powyżej zabudowy albo zmieniamy rozwiązanie na szynę sufitową kotwioną w stropie konstrukcyjnym. Przy lekkich firanach kołki do gipsu bywają wystarczające, ale przy zasłonach zawsze idziemy w profil lub strop.

Karnisz sufitowy zawiesza zasłonę od samej góry, co optycznie podnosi pomieszczenie i jest jedynym sensownym rozwiązaniem, gdy nad oknem nie ma miejsca na wsporniki albo gdy zabudowa z płyty gipsowej dochodzi do samej ramy. Wersja ścienna daje wysunięcie do przodu, dzięki czemu tkanina swobodnie mija parapet i grzejnik, więc przy oknach z głębokim parapetem wypada praktyczniej. Sufitowy wymaga stropu, w który da się pewnie kotwić, i przy sufitach podwieszanych trzeba dojść do konstrukcji powyżej. Wybór zależy też od aranżacji, bo zasłona sięgająca od sufitu do podłogi daje inny efekt niż zawieszona nad oknem. Podczas wizyty sprawdzamy oba warianty i mówimy, który da się w danym miejscu wykonać pewnie.

Opakowania karniszy zwykle podają minimum, które wystarcza dla lekkiej firany, ale nie dla zasłon. Praktyczna zasada mówi o wsporniku co osiemdziesiąt do stu centymetrów, a przy ciężkich tkaninach do podłogi bliżej dolnej granicy tego zakresu. Karnisz o szerokości dwóch metrów potrzebuje więc trzech punktów podparcia, nie dwóch, bo bez środkowego rura ugnie się w ciągu kilku miesięcy i tego już nie da się wyprostować. W karniszach jednorurowych stosujemy wsporniki z rowkiem przelotowym, żeby kółka mogły przejść przez środek. W szynach sufitowych punkty kotwienia rozmieszczamy gęściej, co kilkadziesiąt centymetrów, ponieważ profil jest lżejszy i szybciej się odkształca.

Tak i jest to bardzo częsty układ, ale wymaga zaplanowania, bo elementy muszą się mijać. Roleta lub plisa montowana na skrzydle okna nie koliduje z karniszem ściennym o odpowiednim wysunięciu, natomiast przy karniszu zawieszonym blisko ramy dolna listwa osłony może ocierać o tkaninę. Przy roletach rzymskich sytuacja jest inna, ponieważ ich listwa montażowa zajmuje miejsce nad oknem i wtedy szyna sufitowa umieszczona przed nią jest praktyczniejsza od karnisza ściennego. Najlepszym rozwiązaniem jest zamówienie osłony i karnisza razem, bo wtedy podczas jednego pomiaru ustalamy wysokości i wysunięcia obu elementów. Jeśli roleta jest już zamontowana, mierzymy jej wysunięcie i pod to dobieramy wsporniki.

Zasada wynikająca z aranżacji mówi, że im wyżej, tym pomieszczenie wydaje się wyższe, dlatego przy zasłonach do podłogi karnisz umieszcza się zwykle jak najbliżej sufitu albo wprost na nim. Przy zasłonach do parapetu wysokość dobiera się tak, żeby tkanina zaczynała się co najmniej dziesięć do piętnastu centymetrów nad ramą okna, bo niżej zawieszona optycznie obniża wnętrze i przy odsłonięciu zabiera część światła. Praktycznym ograniczeniem jest to, co jest nad oknem, bo zabudowa gipsowa lub wnęka na roletę zewnętrzną potrafią zająć całą dostępną przestrzeń. Trzeba też zostawić miejsce na wysokość samej zasłony wraz z systemem zawieszenia, czyli kółkami, przelotkami lub taśmą marszczącą. Podczas pomiaru pokazujemy ołówkiem planowaną linię, żeby klient zobaczył efekt przed wierceniem.